D Loubböim hei scho zarti Blätter usbreitet gha u d Sunne het ihres Liecht bis uf e Waldbode gschickt, won ig ir chüehle Morgeluft d Chehre vom Stieghouz – verby am roschtige Wägwyser us aute Zyte – z’dürab gloffe bi. D Wulche, wo no ir Nacht Rägetröpf usgläärt gha hei, sie verschwunde gsy u blaue Himmu het me dür d Liechtige gseh. Itz han ig am Bode rundi Liechtfäuder entdeckt.

I ha ufe gluegt, won es äch da i däm Loubdach rundi «Löcher» heig. Aber i ha – o ohni Dämpfig u Liechtbrächig dür d Sunnebrülle – nüt Passends gfunge.

Physiker chönnte das äuä scho erkläre; aber si müesste veiechli wyt ga ushole u Alouf näh, für dass eifachi Lüt nachechämte.
Es isch spätere Namittag gsy, won ig mi uf e Heiwäg gmacht ha. D Sunne isch sich scho hinger mym Rügge ga verstecke, so dass d Äbeni vom Gürbetau isch im Schatte gläge. I ha gäge Hoger füre gluegt, wo no d Wermi vo däm Früehligstag glüchtet het. I ha längeri Schritte gno u ghofft, no rächtzytig i das Abeliecht z’cho. Aber won ig am Waudrand bi acho, isch d Sunne scho hinger der Voraupechötti verschwunde gsy.
Du bini mir vorcho, wie der Läufer Pachom i der Gschicht «Wieviel Erde braucht der Mensch» wo der Leo Tolstoi vor 140 Jahr gschrybe het. I bi wie d Velorennfahrer a der «Gerzenseerundfahrt» i de Achtzgerjahr dür e stotzig Wanderwäg d «Hohlegass» z’düruf gspurtet; uf em Plateau vom Büttstei muess es doch no Sunne ha! Aber nüt isch gsy! O über die Äbeni het sich der Schatte gleit gha. Schad!
I ha gäge Gerzensee überegluegt u gseh, dass d Chiuche u der Sädu hingerdra no Handynutzer yglade hei, die Landschaft im Abeliecht z fotografiere, für de d Ufnahme am Herr Bucheli vor Sändig «Meteo» z’schicke.
I ha mi umdräiht u zu de majestätische Bärneralpe gluegt. Dert obe hei d Gipfle äbe no lang Sunne, u Flugzüg, wo ungerwägs i die wyti Wäut si, glitzere am Himmu.
Christian Buri
Bärnbiet, Jodellied vom Jakob Ummel
Grüeni Wälder, dunkli Schatte
Hinde dra der Firneschnee
Wie ne Garte Fäld und Matte
Säg, mys Härz, was wit no meh?
